Нишки што не се кинат

Опис

Овој диптих ја истражува врската како процес — не како симетрично единство, туку како жив тек што се продолжува, се прекинува и повторно се поврзува. Формите се распослани преку две платна како продолжена линија на чувството: срцевидните јадра, органските структури и ритмичните линии функционираат како визуелни нишки на припадност, сеќавање и траење. Текстурите сугерираат ранливост и сила истовремено, додека движењето од едно платно кон друго создава намерно чувство на недовршеност — како однос што не мирува, туку се развива. Делото зборува за поврзаност што опстојува и кога формите се менуваат, и кога дистанцата станува дел од блискоста.